به آخر همين ضفحه مراجعه كنيد.

در ايـن سـوره , حـقايقى ارزنده در باره ادب و سلوك اسلامى , اجتماعى ,سياسى و اخلاقى مطرح شده است , حقايقى كه پايه هاى اصول اسلامى راتشكيل داده , جامعه اى سالم و قدرتمند با فرهنگى سرشار از فضيلت مى سازد.

ايـن سـوره , دوازده مـساءله از مسائل اساسى اسلامى را بيان مى كند و به هشت مساءله ديگر اشاره دارد:

1 ـ پيشى نگرفتن بر مسؤولان و اولياى امور و همواره پيرو بودن و سرتسليم فرود آوردن در مقابل آنان .( آيه 1)

2 ـ مـؤدب بودن در هنگام برخورد با مسؤولان و حفظ احترام آنان و هرگزكارى نكنند كه آنان را دل آزرده كـنـند و اين , مايه دلگرمى مسؤولان اموراست , تا در كارهاى محوله جديتر رفتار كنند.(آيه 2-6)

3 ـ اولياى امور, نبايد در تصميمات سياسى شتابزدگى نشان دهند .بايد بامتانت و صبر و حوصله درباره امور بينديشند و هرگز در تصميمات خود,تسليم جنجال نگردند, بلكه بايد جوانب امور را بخوبى بررسى نمايند.(آيه 7)

4 ـ ولـى امـر مـسـلـمـيـن , بـايد داراى ويژگيهاى (صلابت ), (اتكاء به نفس ),(قدرت انديشه ) و (تـصميم گيرى مناسب ) بوده باشد, همچنين بى اراده نباشد و تحت تاءثير احساسات قرار نگيرد و خلاصه اين كه دنباله رواحساسات زودگذر نباشد .(آيه 8)

5 ـ در تـشـكـيـلات ادارى , سياسى , نظامى و انتظامى , بايد قدرتمند باشند.فتنه ها و آشوبها را به بهترين شكل فرونشانند .ابتدا از راه مسالمت آميز اقدام كنند و اگر مؤثر نبود, با توسل به زور, آتش آشوب را سركوب كنند .(آيه9 -10)

6 ـ افـراد جـامعه اسلامى , بايد احترام متقابل را در ميان خود حفظ نمايندو يكديگر را با احترام ياد كنند و نسبت به هم بى احترامى نكنند .(آيه 11)

7 ـ حـسن ظن و خوش گمانى بايد بر جامعه اسلامى حاكم باشد, يعنى بايد مسلمانان در سلوك و رفتارشان به گونه اى باشند كه مظهر حسن نيت بوده , هرگز مايه سؤال و بدگمانى قرار نگيرند.

8 ـ و نيز در كارهاى شخصى يكديگر به كنجكاوى و تجس س برنخيزند,كه اين خود مايه سوءنيت است , عيب جويى نكنند, و درصدد برملا ساختن كاستيهاى افراد نباشند .(آيه 12)

9 ـ جامعه اسلامى بايد تفاهم داشته باشند و در شناخت يكديگربكوشند, تا بتوانند از دستاوردهاى يكديگر بخوبى بهره مند گردند .(آيه13)

10 ـ راسـتـى و درسـتى بايد بر نفوس مسلمانان حاكم باشد و هرگز نفاق ودورويى نورزند . آنچه مى گويند, صادقانه باشد و در پيشگاه خدا و اولياى امور دروغ نگويند .(آيه 14)

11 ـ بـايـد ثـابـت قـدم و استوار باشند و هرگز با شك و ترديد در امورننگرند, يعنى در امور دقت نـمـوده , بـه واقعيتها نزديك گردند, تا مطلبى بر آنهاپوشيده نباشد, اين خود يك گونه آگاهى سياسى اجتماعى است كه بايدمسلمانان از آن برخوردار باشند .(آيه 15)

12 ـ در پـايـان سـوره از يك حقيقت آشكار سخن مى گويد, كه پيوسته مسلمانان بايد به آن توجه داشـتـه بـاشند, و هرگز آن را به فراموشى نسپرند.اين حقيقت كه جامعه سالم و سعادتمندى كه نصيب آنان گرديده , از لطف ورحمت الهى است كه بر آنان ارزانى داشته است , لذا آن را بايد قدر دانسته ,پيوسته شكرگذار باشند, تا اين نعمت همواره پايدار بوده باشد .(آيه هاى15 -18)

مطالبى كه در اين سوره بدانها اشاره شده است , از اين قرارند:

1 ـ مساءله (حبط اعمال ) :برخى اعمال ناشايست كه سبب مى شوند آثاراعمال شايسته محو و نابود گردد, در آيه 3 بدانها اشاره شده است : (ولا تجهروا له بالقول كجهر بعضكم لبعض ان تحبط اعمالكم وانتم لاتشعرون )

2 ـ قـاعـده (لـطف ) :خداوند براى نزديك شدن بندگان به طاعات و دورى گزيدن از گناهان , اسـباب آن را فراهم مى كند, خوبيها را جلوه گر مى سازد وزشتيها را نمايان مى كند, تا بندگان از زيباييها كاملا آگاه گردند و به آنهاروآورند, و از پليديها روگردان شوند: (ولكن اللّه حبب اليكم الايمان و زينه فى قلوبكم و كره اليكم الكفر والفسوق والعصيان ) آيه 7.

3 ـ مـسـاءلـه (حـب فى اللّه و بغض فى اللّه ) كه از اساسيترين مسائل زيربنايى دين و ايمان راستين است .

4 ـ فـضـل الـهى : خداوندآنچه به انسان ارزانى داشته , از مقام رحمت وفضل او سرچشمه گرفته است . گرچه انسانها شايسته آن بوده اند, ولى طلبكار نبوده اند, زيرا بندگان بر مولا حقى ندارند و اين مولاست كه بر گردن همگان حق فراوان دارد. (فضلا من اللّه و نعمة واللّه عليم حكيم ) آيه 8. (و ما كنت ترجو ان يلقى اليك الكتاب الا رحمة من ربك ) قصص / 86.

5 ـ حاكميت عدالت بر جامعه اسلامى , كه همان اصل (برابرى ) است : (فاصلحوا بينهما بالعدل و اقسطوا ان اللّه يحب المقسطين ) آيه 9.

6 ـ اصـل برادرى در اسلام كه فراتر از اصل برابرى است , زيرا برادرى باايثار و گذشت و فداكارى همراه است : (انما المؤمنون اخوة فاصلحوا بين اخويكم ) آيه 10.

7 ـ ايـمـان , اساس اسلام و پايه استوار دين است , زيرا ايمان , باورى است كه اساس باورها را تشكيل مـى دهـد, ولـى اسـلام , سازشى است كه امكان دارداز روى مصلحت انديشى باشد, نه از روى باور داشتن . لذا اسلام آوردن بتنهايى كافى نيست . (قالت الاعراب آمنا قل لم تؤمنوا و لكن قولوا اسلمنا و لما يدخل الايمان فى قلوبكم ) آيه 14.

8 ـ از نشانه هاى ايمان صادق , باور داشتن خدا و رسول (توحيد ورسالت ) و ترديد نداشتن در آنچه از جانب خدا رسيده و پيامبر آن را به مردم رسانيده است , مى باشد و نيز دريغ نداشتن از فداكارى و گذشتن از جان ومال در راه خدا: (انـمـا الـمـؤمنون الذين آمنوا باللّه و رسوله ثم لم يرتابوا و جاهدوا باموالهم وانفسهم فى سبيل اللّه اولئك هم الصادقون ) آيه 15.

نوشته: آية اللّه محمد هادى معرفت

براي تماس با رئيس جمهور محترم  جناب آقاي احمدي نژاد به آخر اين صفحه مراجعه كنيداگر نياز به كد ايميل داريد لطفا تماس بگيريد تا ارسال شود.

اگر در صحيفه ى سجاديه درباره ى قرآن مى خوانيم : و ميزان القسط امام

حسين عليه السلام مى فرمايد: امرت بالقسط⁽³⁾

اگر قرآن موعظه ى پروردگار است ؛ موعظة من ربكم ⁽⁴⁾، امام حسين عليه

السلام در عاشورا فرمود: عجله نكنيد تا شما را به حقّ موعظه كنم . لا ت

عجلوا حتّى اعظكم بالحقّ⁽⁵⁾

اگر قرآن مردم را به رشد هدايت مى كند؛ يهدى الى الرشد⁽⁶⁾، امام حسين

عليه السلام نيز مى فرمايد: من شما را به دو راه رشاد دعوت مى كنم

ادعوكم الى سبيل الرشاد⁽⁷⁾

اگر قرآن عظيم است ؛ و القرآن العظيم ⁽⁸⁾ امام حسين عليه السلام نيز

سوابق عظيمى دارد. عظيم السوابق ⁽⁹⁾

اگر قرآن حقّ و يقينى است ؛ و انّه لحقّ اليقين ⁽¹⁰⁾ در زيارت امام حسين

عليه السلام نيز مى خوانيم : آنقدر صادقانه و خالصانه عبارت كردى كه به در

جه ى يقين رسيدى . حتّى اتاكَ اليقين ⁽¹¹⁾

اگر قرآن مقام شفاعت دارد؛ نعم الشفيع القرآن ⁽¹²⁾ امام حسين عليه

السلام نيز مقام شفاعت دارد. وارزقنى شفاعة الحسين ⁽¹³⁾

اگر در دعاى چهل و دوم صحيفه سجاديه درباره ى قرآن مى خوانيم كه پرچم

نجات است ؛ عَلَم نجاة در زيارت امام حسين عليه السلام نيز مى خوانيم او

نيز پرچم هدايت است . انّه راية الهدى ⁽¹⁴⁾

اگر قرآن شفادهنده است ؛ و نُنزّل من القرآن ما هو شفاء⁽¹⁵⁾ خاك قبر امام

حسين عليه السلام نيز شفاست . طين قبر الحسين شفاء⁽¹⁶⁾

اگر قرآن منار حكمت است ،⁽¹⁷⁾ امام حسين نيز باب حكمت الهى است .

السلام عليك يا باب حكمة رب العالمين ⁽¹⁸⁾

اگر قرآن امر به معروف و نهى از منكر مى كند؛ فالقرآن آمرٌ و زاجر⁽¹⁹⁾امام

حسين نيز فرمود: هدف من از رفتن به كربلا امر به معروف و نهى از منكر

است . اريد اءن آمر بالمعروف و اَنهى عن المنكر⁽²⁰⁾

اگر قرآن نور است ؛ نوراً مبينا⁽²¹⁾، امام حسين نيز نور است . كنت نوراً فى

الاصلاب الشامخة ⁽²²⁾

اگر قرآن براى تاريخ و همه ى مردم است ؛ لم يجعل القرآن لزمانٍ دون زمان

و لالِلناس دون الناس ⁽²³⁾، درباره امام حسين عليه السلام نيز مى خوانيم

كه آثار كربلا از تاريخ محو نخواهد شد. لا يدْرس اءثره و لايُمحى اسمه ⁽²⁴⁾

اگر قرآن كتاب مباركى است ؛ كتاب انزلناه اليك مبارك ⁽²⁵⁾، شهادت امام

حسين عليه السلام نيز براى اسلام سبب بركت و رشد است الّلهم فبارك

لى فى قتله ⁽²⁶⁾

اگر در قرآن هيچ انحرافى نيست ؛ غير ذى عوج ⁽²⁷⁾ درباره ى امام حسين

عليه السلام نيز مى خوانيم : لحظه اى از حق به باطل گرايش پيدا نكرد. لم

تَمِلْ من حقّ الى الباطل ⁽²⁸⁾

اگر قرآن ، كريم است ؛ انّه لقرآن كريم ⁽²⁹⁾، امام حسين نيز داراى اخلاق

كريم است . و كريم الخلائق ⁽³⁰⁾

اگر قرآن عزيز است ؛ انّه لكتاب عزيز⁽³¹⁾، امام حسين فرمود: هرگز زير بار

ذلّت نمى روم هيهات منّا الذّلة ⁽³²⁾

اگر قرآن ريسمان محكم است ؛ انّ هذا القرآن ... العروة الوثقى ⁽³³⁾، امام

حسين نيز كشتى نجات و ريسمانِ محكم است . ان الحسين سفينة النجاة

و العروة الوثقى ⁽³⁴⁾

اگر قرآن بيّنه و دليل آشكار است ؛ جائكم بيّنة من ربّكم ⁽³⁵⁾، امام حسين ن

يز اينگونه است اَشهد اَنّكَ على بيّنة من ربّك ⁽³⁶⁾

اگر قرآن را بايد آرام و با تاءنّى تلاوت كرد؛ و رتّل القرآن ترتيلا⁽³⁷⁾ زيارت قبر

امام حسين را نيز بايد با گام هاى آهسته انجام داد. و امش بمشى العبيد

الذليل ⁽³⁸⁾

اگر تلاوت قرآن بايد با حزن باشد؛ فاقروه بالحُزن ⁽³⁹⁾ زيارت امام حسين عليه

السلام نيز بايد با حزن باشد. و زره و انت كئيب شعث ⁽⁴⁰⁾

آرى ، حسين عليه السلام قرآنِ ناطق و سيمايى از كلام الهى است .
 

 ده گفتار
اثر : استاد محسن قرائتى
 

جلوه هاى قرآن در كربلا
قرآن بارها مى فرمايد: به منطق و حقّ فكر كنيد، نه به تعداد نفرات و تعبيراتى از

قبيل : اكثرهم لا يعملون ⁽⁹⁷⁾، اكثرهم فاسقون ⁽⁹⁸⁾، اكثرهم كاذبون ⁽⁹⁹⁾ را به كار برده است .
قرآن مى فرمايد: هر گامى و كلامى بايد بر اساس بصيرت باشد ادعوا الى اللّه على

بصيرة اَنا و مَن اتّبعى ⁽¹⁰⁰⁾ در امام حسين عليه السلام و حضرت ابوالفضل و اصحاب

عليهم السلام روز عاشورا ده سخنرانى كوتاه براى موعظه و ارشاد مردم داشتند.

قرآن ، از ايثارگران تجليل مى كند؛ و يؤ ثرون على انفسهم ⁽¹⁰¹⁾، در كربلا جلوه هاى

بسيارى از ايثار به چشم مى خورد كه نمونه ى بارز آن ايثار حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام است .

قرآن به عفو كردن و پذيرش عذر مردم سفارش مى كند كه نمونه ى بارز آن در كربلا

عفو و بخشش حرّبن يزيد رياحى است .

قرآن مى فرمايد: و العاقبة للمتّقين ⁽¹⁰²⁾و و العاقبة للتقوى ⁽¹⁰³⁾ در كربلا نام نيكى از

دهها هزار جنايتكار نيست ، امّا نام 72 تن سرباز امام حسين عليه السلام همچنان زنده است .

قرآن مى فرمايد: اى پيامبر! ما نامت را بلند داشتيم ؛ و رفعنا لك ذكرك ⁽¹⁰⁴⁾، در كربلا

نام حسين عليه السلام براى هميشه بلند آوازه ماند.

قرآن مى فرمايد: اُمرت لان اكون اوّل المسلمين ⁽¹⁰⁵⁾ يعنى رهبر بايد پيشگام باشد و

در كربلا امام حسين عليه السلام فرزندش على اكبر عليه السلام را قبل از جوانان ب

نى هاشمى به ميدان نبرد فرستاد.

قرآن مى فرمايد: فاستقم كما اُمرتَ و مَن تابَ مَعَك ⁽¹⁰⁶⁾ اى پيامبر! تو و يارانت ا

ستقامت بورزيد، در كربلا بهترين جلوه هاى استقامت را در امام حسين و يارانش عليهم السلام مى بينيم .

قرآن به جاى نام بردن از افراد، ملاك ها و معيارها را بيان مى كند. مثلاً مى فرمايد:

مولاى شما كسى است كه در ركوع نمازش انگشتر خود را به فقير داد و در يك لحظه

بين نماز و زكات را جمع كرد، و اين مردمند كه بايد جستجو كرده مصداق آيه را پيدا

كنند، در كربلا امام حسين عليه السلام نفرمود: من با يزيد بيعت نمى كنم بلكه ، بلكه

فرمود: مثلى لايبايع مثله يعنى خطِ ستيز حقّ و باطل در طول تاريخ بوده ، هست و خواهد بود.
قرآن مى فرمايد: بدى هاى مردم را با خوبى جواب دهيد؛ ويدرؤ ن بالحسنة السيئة ⁽¹⁰⁷

⁾، در كربلا حُرّ راه را بر امام مى بندد، ولى امام حسين عليه السلام به تشنگان

لشكر حُر و حتّى به اسب هاى آنها آب مى دهد.

قرآن پيروى از خدا و اولياى الهى و وفادارى را سفارش مى كند، برخى ياران امام

حسين عليه السلام كه جان خود را براى نماز ظهر عاشورا سپر كرده و تيرها را به

جان خريدند هنگامى كه امام بعد از نماز و در لحظه آخر عمر آنان بالاى سرشان آمد آنها پرسيدند: آيا وفا كرديم ؟ گويا تا آن لحظه نسبت به وفادارى خود شك داشتند!
قرآن در بسيارى از آيات سفارش به توحيد مى كند، جمله اى كه امام حسين عليه

السلام فرمود: لا معبود سواك بهترين جلوه ى اين آيات است .

قرآن به نهى از منكر و غيرت دينى و دفاع از حريم سفارش مى كند، در كربلا آخرين

جمله امام حسين عليه السلام در گودى قتلگاه به لشكر يزيد اين بود كه به خيمه

هاى من حمله نكنيد و ناموس مرا پاس داريد و اگر دين نداريد لا اقل در دنيا آزاد مرد باشيد!

قرآن به تسليم و رضا در پيشگاه خدا سفارش مى كند، امام حسين عليه السلام نيز

كه روزى بر دوش پيامبراسلام صلّى اللّه عليه و آله و روزى زير سُم اسبان ، در هر حال راضى و تسليم خداوند است

ده گفتار
اثر : استاد محسن قرائتى
 

داستانهاى شگفت انگيز از زيارت عاشورا و تربت سيد الشهدا عليه السلام
مؤ لف : حيدر قنبرى
 

عظمت آيات آخر سوره حشر
آيات آخر اين سوره كه مشتمل بر بخش مهمى از اسماء و صفات الهى است آياتى است فوق العاده با عظمت و الهام بخش ، و درس بزرگ تربيت است براى انسانها چرا كه به آنها مى گويد: اگر قرب خدا مى طلبيد و خواهان عظمت و كمال هستيد شعله اى از اين صفات را در وجود خود زنده كنيد.
در بعضى از روايات آمده است كه اسم اعظم خدا، در آيات آخر سوره حشر است .
و در حديث ديگرى از رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله ) مى خوانيم : من قرء آخر الحشر غفر له ما تقدم من ذنبه و ما تاخر:

 ((هر كس آخر سوره حشر را بخواند، گناهان گذشته و آينده او بخشوده مى شود))!.

((لَوْ أَنزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَّرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَتِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ (21)

هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ (22)

 هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ (23)

 هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاء الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (24) ))

و باز در حديث ديگرى از آن حضرت آمده است : من قرء لو انزلنا هذا القرآن - الى آخرها - فمات من ليلته مات شهيدا!

((هر كس آيات لو انزلنا هذا القرآن را تا آخر بخواند و در همان شب بميرد، شهيد مرده است ))!.
 

يكى از اصحاب مى گويد: از رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله ) درباره اسم اعظم خدا سؤ ال كردم ، فرمود: عليك باخر الحشر و اكثر قرائتها: ((بر تو باد كه آخر سوره حشر را بخوانى و زياد بخوان ))! ((بار ديگر همين سؤ ال را تكرار كردم ، حضرت همان پاسخ را تكرار فرمود)).
حتى در حديثى آمده است : ((انها شفاء من كل داء الاالسام ، و السام الموت :

((اين آيات شفاء هر دردى است مگر مرگ ))!.

خلاصه اينكه :((روايات در اين زمينه در كتاب شيعه و اهل سنت ، فراوان است كه همگى برعظمت اين آيات ، و لزوم تفكر و انديشه در محتواى آن ، دلالت دارد)).
قابل توجه اينكه : اين سوره همانگونه كه با تسبيح خداوند و نام ((عزيز و حكيم ))، آغاز مى شود، با نام ((عزيز و حكيم )) نيز پايان مى گيرد، چرا كه هدف نهائى سوره شناخت خدا و تسبيح او و آشنائى با اسماء و صفات مقدس او است .
خداوندا! به عظمت اسماء و صفات سوگند، كه قلوب ما را در برابر قرآن مجيد خاضع و خاشع بگردان .
پروردگارا! دام شيطان ، سخت است ، و اگر لطف تو يار نشود نجات از آن مشكل ، ما را در پناه لطف از وسوسه هاى شياطين ، محفوظ دار.
بار الها! روح ايثار و تقوى و بركنارى از هر گونه بخل و كينه و حسد به ما مرحمت كن ، و ما را از خودخواهى و خودپسندى بر كنار فرما.
آمين يا رب العالمين

((انداد، همان شرك است كه گاهى پنهان تر است از حركت مورچه بر سنگ سياه در شب تاريك ، از جمله اينكه انسان بگويد: به خدا سوگند به جان تو سوگند، به جان خودم سوگند ... (يعنى خدا و جان خود و جان دوستش را در يك رديف قرار بدهد) و بگويد اين سگ اگر ديشب نبود دزدان آمده بودند! (پس نجات دهنده ما از دزدان اين سگ است ) يا به دوستش بگويد: هر چه خدا بخواهد و تو بخواهى ، همه اينها بوئى از شرك مى دهد)).
و در حديثى مى خوانيم كه مردى در برابر پيامبر (صلى اللّه عليه و آله و سلم ) همين جمله را گفت : ما شاء الله و شئت (هر چه خدا بخواهد و تو بخواهى ) پيامبر فرمود: اجعلتنى لله ندا: مرا شريك خدا و همرديف او قرار دادى ))؟!.
در تعبيرات عاميانه روزمره نيز بسيار مى گويند: ((اول خدا، دوم تو))! بايد قبول كرد كه اين گونه تعبيرات نيز مناسب يك انسان موحد كامل نيست .
در روايتى در تفسير آيه 106 سوره يوسف و ما يؤ من اكثرهم بالله الا و هم مشركون از امام صادق (عليه السلام ) مى خوانيم كه فرمود: (اين اشاره به شرك خفى است ) مانند اينكه انسان به ديگرى بگويد: اگر تو نبودى من نابود شده بودم يا زندگانيم بر باد مى رفت )).
توضيح بيشتر را در اين زمينه ذيل آيه 106 سوره يوسف به بعد مى خوانيد.تفسير نمونه ، جلد1، صفحه :124-123

قرآن معجزه جاودانى پيامبر اسلام (صلى الله عليه و آله و سلم )

از ميان معجزات و خارق عاداتى كه از پيامبر اسلام (صلى اللّه عليه و آله و سلم ) صادر شده قرآن برترين سند زنده حقانيت او است .
قرآن كتابى است فوق افكار بشر، كسى تاكنون نتوانسته كتابى همانند آن را بياورد، اين كتاب يك معجزه بزرگ آسمانى است .
علت اينكه قرآن به عنوان سند زنده حقانيت پيامبر اسلام (صلى اللّه عليه و آله وسلم ) و معجزه بزرگ او از ميان تمام معجزاتش برگزيده شده اين است كه قرآن معجزه اى است ((گويا))، ((جاودانى ))، ((جهانى ))، و ((روحانى )).
پيامبران پيشين مى بايست همراه معجزات خود باشند و براى اثبات اعجاز آنها مخالفان را دعوت به مقابله به مثل كنند، در حقيقت معجزات آنها خود زبان نداشت و گفتار پيامبران ، آن را تكميل مى كرد، اين گفته در مورد معجزات ديگر پيامبر اسلام (صلى اللّه عليه و آله وسلم ) غير از قرآن نيز صادق است .
ولى قرآن يك معجزه گويا است ، نيازى به معرفى ندارد خودش به سوى خود دعوت مى كند، مخالفان را به مبارزه مى خواند محكوم مى سازد، و از ميدان مبارزه ، پيروز، بيرون مى آيد، لذا پس از گذشت قرنها از وفات پيامبر (صلى اللّه عليه و آله وسلم ) همانند زمان حيات او، به دعوت خود ادامه مى دهد، هم دين است و هم معجزه ، هم قانون است و هم سند قانون .

قرآن مرز ((زمان و مكان )) را در هم شكسته و مافوق زمان و مكان قرار گرفته است ، به خاطر اينكه معجزات پيامبران گذشته و حتى معجزات خود پيامبر اسلام غير از قرآن ، روى نوار معينى از زمان ، و در نقطه مشخصى از مكان و در برابر عده خاصى صورت گرفته است ، سخن گفتن نوزاد مريم (عليهاالسلام ) و زنده كردن مردگان و مانند آن بوسيله مسيح (عليه السلام ) در زمان و مكان و در برابر اشخاص معينى بوده و چنانكه مى دانيم ، امورى كه رنگ زمان و مكان به خود گرفته باشند، به همان نسبت كه از آنها دورتر شويم ، كم رنگتر جلوه مى كنند، و اين از خواص امور زمانى است .
ولى قرآن ، بستگى به زمان و مكان ندارد همچنان به همان قيافه اى كه 1400 سال قبل در محيط تاريك حجاز تجلى كرد، امروز بر ما تجلى مى كند بلكه گذشت زمان و پيشرفت علم و دانش به ما امكاناتى داده كه بتوانيم استفاده بيشترى از آن نسبت به مردم اعصار گذشته بنمائيم ، پيدا است هر چه رنگ زمان و مكان به خود نگيرد تا ابد و در سراسر جهان پيش ‍ خواهد رفت ، بديهى است كه يك دين جهانى و جاودانى بايد يك سند حقانيت جهانى و جاودانى هم در اختيار داشته باشد.