جدايي دين از سياست
بنام خدا
يکي از وبلاگنويسان در جديد ترين پست خود در وبلاگش بحث جدايي دين از سياست را مطرح کرده ، هرچند که خوب بود بجاي پرداختن به اين موضوع با نگاه طنز ،با يک نگاه جدي تري به اين موضوع مهم مي پرداختند . بنده نيز لازم ديدم به اين موضوع از ديد قران بپردازم تا بهتر بتوانيم ارزش و جايگاه دين را در سياست بشناسيم (و البته منتظر نظرات همه دوستان از جمله اين بلاگر محترم نيز خواهم بود)
با مروري کوتاه بر قوانين اسلامي و آيات قرآن روشن ميگردد که اسلام ديني است جامع و همه سونگر، که تمام ابعادزندگي انسان (فردي اجتماعي دنيوي اخروي مادي و معنوي) را در نظر گرفته و همان گونه که مردم را به عبادت و يکتاپرستي دعوت نموده و دستورات اخلاقي و مربوط به خودسازي فردي را دارد احکام و دستوراتي در مورد مسائل حکومتي، سياسي،اقتصادي، اجتماعي، قضايي و ... داراست و بديهي است که اجرا و پياده کردن چنين احکام و دستوراتي بدون قدرت اجرايي امکان پذير نيست و حکومت ديني به معناي صحيح آن حکومتي است که جامعه را بر اساس قوانين الهي اداره کند و زمينههاي رشد و استعدادها و امکان رسيدن انسانها به کمال و ايجاد جامعهاي صالح و شايسته را براي مردم آماده کند و با فسادهاي اخلاقي اجتماعي و ... مبارزه کند وچنان چه قرآن کريم در وصف مردان الهي فرموده : «الَّذِينَ إِن مَّکَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّکَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنکَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ» (حج 43)
سيره و روش رسول اکرم (ص) نشان دهنده اين است که دين از سياست جدا نيست وخود آن حضرت، ضمن تشکيل حکومت، مسووليت اجرايي و قضايي آن را نيزبر عهده داشت.اميرالمومنين علي (ع) نيز حکومتي بر اساس عدل و اجراي دستورات الهي بنا نهاد و ... پس تشکيل حکومت ازضروريات دين اسلام است و آيات فراواني در اين زمينه وجود دارد؛(که بنده به خاطر زياد بودن اين آيات شريفه که خود نشان از توجّه زياد خداوند به اين موضوع مهم دارد تنها به اشاره اي اجمالي به اين آيات اکتفا ميکنم) از جمله:
1- آيات مربوط به امر به معروف و نهي از منکر (آل عمران 104 ،110 ؛ توبه 71)
2- اطاعت از اولي الامر (نسا 59 65 10).
3- نپذيرفتن ولايت و سرپرستي بيگانگان کافران و ظالمان (آل عمران 28 ،118 ؛ مائده 51 ،57 هود113)
4- ولايت پيامبر و ولايت مومنين بر يکديگر (احزاب 6 ؛ توبه 71 )
5- مشورت با مومنين (آل عمران 115 151 ؛ شوري 38)
6- نجات مظلومين و مستضعفان (نسا 75) و همه آيات مربوط به جهاد و دفاع.
7- هدف از دين و بعثت انبيا برپايي عدالت اجتماعي و قوانين الهي است (نسا 58 135 ؛ حديد 29 ؛ مائده 8 ؛ نحل90)
8- نهي از حکم به غير دستورات الهي (مائده 44 45 47 50)
9- خصوصيات جامعه اسلامي (اعراف 157 ؛ فتح 29)
10- لزوم وجود نيرو و تجهيزات براي حکومت اسلامي (انفال 60)
11- رهبر و کسي که مردم از او اطاعت و پيروي ميکنند بايد از همه اصلح باشد (يونس 35)
12- سرانجام دين خدا بر همه اديان و مکاتب پيروز ميگردد و حکومت در دست صالحان قرار ميگيرد (قصص 5 ؛فتح 28 ؛ توبه 33)
13- نمونه حکومت انبيا در قرآن مانند حکومت داود و سليمان (ع) (نمل ص 26)
اگر نگاهي به اين آيات شريفه کنيم(البته کمي با رعايت انصاف) متوجّه خواهيم شد که قرآن کريم چقدر به همراهي دين با سياست اهمّيت داده و اگر کمي بيشتر در آيات تفکّر کنيم حکمت اين توجّه را نيز خواهيم فهميد.